Hadis No: 0433
Ravi: Ebu Hüreyre

Resulullah (sav) kalabal?k bir askerin kat?ld??? orduyu sefere ç?kard?. Askerlere Kur'an okumalar?n? tenbihledi. Ayr?ca teker teker görerek herbirine Kur'an'dan bildikleri yerleri okumalar?n? tenbihliyordu. Derken s?ra ya?ça en genç birisine gelmi?ti. Ona: "Kur'an'dan sen ne biliyorsun ey falanca?" diye sordu. Genç: "Ben," dedi, "falan falan sureleri ve bir de Bakara suresini biliyorum." Resulullah (sav): Yani sen Bakara'y? biliyor musun?" diye sordu. "Evet!" cevab? üzerine: "Haydi yürü, seni askerlere komutan tayin ettim" dedi. Askerlerin ileri gelenlerinden biri at?l?p: "Yemin olsun, Bakara'y? ezberlememe mani olan ?ey, hükümleriyle amel edememek korkusundan ba?ka bir?ey de?ildir" dedi. Resulullah (sav) ?u tenbihte bulundu: "Kur'an'? ö?renin ve onu okuyun. Kur'an-? Kerim'in onu ö?renip okuyan ve onunla amel eden kimse için durumunu, içi a?z?na kadar misk dolu bir kutuya benzetebiliriz. Bu her tarata koku ne?reder. Kur'an'? ö?rendi?i halde, ezberinde olmas?na ra?men okumay?p yatan kimse de a?z? s?k?ca ba?lanm??, hiç koku ne?retmeyen misk kab? gibidir."