Hadis No: 0654
Ravi: Urve tu'bnu Zübeyr

Hz. Ai?e (ra)'ye ?u ayetten sordum: "Öyle ki, peygamberler ümidsizli?e dü?üp, yalanland?klar?n? sand?klar? bir s?rada onlara yard?m?m?z gelmi?tir." (Yusuf, 110). Bu ayette geçen bir kelime küzzibu ?eklinde ?eddeli mi okunmal?, küzibü ?eklinde ?eddesiz mi okumal?? dedim. Bana: "Onlar? kavimleri yalanlad?" diye cevap verdi. Urve der ki: "Öyle ise, yemin olsun, onlar kesinlikle bildiler ki, kavimleri kendilerini tekzib etmi?tir, (böyle okununca) "tekzib edildikleri zann?na dü?tüler" diye bir mana verme ihtimali kalmaz" dedim. Hz. Ai?e: "Ey Urvecik, öyledir. Peygamberler bu hususta kesin kanaate vard?lar!" dedi. Ben tekrar: "Ama ayet belki de "küzibü" diye okunmal?" dedim. Cevaben: "Allah korusun, peygamberler, Rableri hakk?nda böyle bir zanna dü?mezler"dedi. Ben tekrar: "Bu ayet nedir? (kimlerden bahsediyor?)" diye sordum. Cevaben: "Onlar peygamberlerin kendilerine tabi olan adamlar?d?r, bu kimseler Rablerine inanm??, peygamberlerini de tasdik etmi?lerdir. Ancak maruz kald?klar? bela uzam??, Allah'tan onlara gelecek yard?m da gecikmi?tir. O kadar ki, kavimlerinden kendilerini tekzib edenler sebebiyle peygamberler ümidlerini kestikleri ve art?k etbalar?n?n kendilerini tekzib etti?i zann?na dü?tükleri bir anda Allah'?n yard?m? onlara ula?m??t?r. (??te ayet-i kerimede bu durumdaki peygamberler ve onlar?n etbalar? kastedilmektedir.)"